Nipte nederlaag tegen de favoriet 

15-11-2008 De Oldehove – Apeldoorn 9-11  

Tijd ervaar je altijd vanuit jezelf. Wetenschapper Douwe Draaisma schreef interessante boeken over het geheugen en de herinnering. Het laatstgenoemde woord geeft aan dat je een verinnerlijkte gebeurtenis opnieuw uit je geheugen opdelft. Maar die is door eigen inkleuring in de tijd vervormd geraakt en zo beleeft ieder van ons zijn eigen versie van vroegere gebeurtenissen. De verschijning van Hendrik van der Zee in de damzaal voorafgaand aan de pittige damstrijd tegen het gesponsorde Apeldoorn tovert oude beelden op mijn geestesoog.
Is deze huidige damtopper die ons vandaag de das om zal doen dezelfde als het jeugdige talent van weleer dat in de kosterij van de Grote Kerk zijn ontluikende damtalenten toonde?
En is de voormalige uitvinder van de BOOM-variant nog identiek met de kalender 50-er die vandaag Oege Dijkstra het vuur na aan de schenen zal leggen? Lopen wij door onze tijd geflankeerd door een verleden tijd die ons steeds meer inhaalt?
Vandaag worden in de zinderende damstrijd tegen de Apeldoornse favoriet alle technische en tactische registers open getrokken. Dammen op het scherpst van de snede met de wil om maximaal resultaat te halen.
Reinout Sloot treft in Kees Thijssen zo’n absolute topdammer. Lange tijd biedt onze man goed weerwerk, maar deze kwikzilverachtige forel is een maat te groot. De manier waarop de zwarte troepen als in een prachtig mozaïek steeds terugkeren tot hun onderlinge samenhang benadert de hogere Kunst. Diezelfde damtactische kunsten vertoont Van der Zee die een aanval van Douwe Kootstra geleidelijk omsmeedt tot een kwetsbare vleugel. Het gedachte scenario kan bij dammen in enkele zetten plotseling veranderen.  
Toch blijft hoop blijft de resterende Oldehove-zwoegers bezielen. Rene Wijpkema en Jan Algra richten hun kanonnen op de relatief zwakkere infanterie van de tegenstander. Groen en Schaafsma leggen het loodje in het positionele geweld van onze beide krachtpatsers. Ook Piet Leijenaar kruipt tegen Van Tongeren uit zijn gebruikelijke rol van de zich ontketenende Damhoudini. Helaas verzandt Piet’s voordeel zodanig dat de lonkende haven van damglorie steeds verder uit beeld raakt. Ieder kostbaar puntje gaat nu tellen.
Oege Dijkstra en Klaas Hendrik Leijenaar moeten hun talenten aanspreken tegen Boom en Druzinin. Remises zijn vandaag het hoogst haalbare resultaat.
Ze kennen elkaar nog van Vichy, het denksporttoernooi uit de beginjaren 80 van de vorige eeuw dat bij sommige deelnemers tot mythische herinneringen is vervormd. Die onbekommerde dagen hebben hun eigen plek in de tijd gekregen en door het leven getekende matadoren Johan Lemstra en Hein Meijer bekampen elkaar nu te vuur en te zwaard. De oud-kampioen van Friesland benadert zijn oude nivo en neutraliseert vakkundig de pretenties van de gelouterde Amsterdamse grootmeester.  
Het scorebord wijst intussen 8-8 aan en Tjalling Goedemoed en Piet Tuik bekijken de mogelijkheden hun inferieure posities tot noodzakelijke remises te pimpen. In de vier uren tot de eerste tijdcontrole hebben er op het bord voortdurend schermutselingen plaats gevonden. Ergens in het gevecht is er al denkend iets misgegaan. Dan rest in het resterende eindspel alleen nog de pure overlevingsdrang. Kleine vleugjes energie moeten zich weer herpakken tot een nieuwe stroom van hoop en vertrouwen.
Tegen half zes wordt duidelijk dat de geduchte Presman zijn naam wederom alle eer aandoet. Tjalling heeft ergens de weg naar de reddende remise gemist en even wens ik mij niet langer de zelfgekroonde Damhoudini die op zijn tandvlees langs de ravijnen drentelt.
Opnieuw blijken de damgoden opmerkelijk mild gestemd tegen een tekortschietende routinier die in een andere tijd favorieten als Krajenbrink en de grote Harm Wiersma nog tot wanhoop wist te brengen.