Oldehove in overwinningsflow 

28-10-2006: Warffum - De Oldehove 7-13  

Noordgroningers ouderwets gepureerd.

Drie auto’s doorklieven de lange leegte van het noord-Groningse landschap. De eenzaamheid van de mens kan hier niet beter worden verbeeld. Wroetend in de aarde met bieten, knollen en aardappelen. Of bij het pittoreske Zoutkamp de grote watervlakte op, garnalen jagen. Vandaag versterkt het grijze en miezerige weer nog meer het gevoel van desolaatheid. Geen wonder dat men in deze contreien het dambord winters ter hand neemt in een ultieme poging greep te krijgen op de elementen.
Misschien verklaart dat de levendigheid waarmee Warffum zich vandaag gepassioneerd in het damavontuur stort.
Onze jeugdige groeibriljanten letten vandaag te weinig op de snode plannen van hun Groningse tegenstanders. Geoffrey de la Fonteyne blijft in zijn poging te ruilen met een dodelijke achtergebleven schijf zitten.  Wijnand Ankersmit loopt in het zicht van de remisehaven met voldoende tijd op de klok alsnog op een landmijn. Opnieuw staan we met 4-0 achter en onze routiniers krommen hun ruggen.
Topscoorder Sjoerd Koopman stuurt vakkundig aan op een goede positie. Na een foutje gaat SUPERSJOERD er weer geruisloos met de volle buit vandoor.
Marten Martens compliceert zijn stelling en wint eveneens routineus. Vervolgens zaaien de kannonnen van De Oldehove dood en verderf in de Warffumse damgelederen. Johan Lemstra regeert vandaag als een Russische damtsaar en brengt een onvervalste Podkova op het bord. Dit blijkt een veel te machtig gerecht voor zijn opponent. Strateeg pur sang Oege Dijkstra moet vol aan de bak voor de punten, nadat er steeds meer schijven in het doosje verdwijnen. De positie blijft echter genoeg praktische kansen bieden en ergens komt dat foutje aan de overkant dan toch wel. Onze reus uit Suameer lijkt vrouwe Fortuna te willen tarten: maar liefst zeventien resterende zetten in een minuut voor een moeilijke hekstellingspositie. Bottema is vooral gefixeerd op de klok en mist een onverwachte kans. Daarna glijdt onze vingervlugge Jan als een volleerd Houdini uit zijn ketenen. Koffiehuisdammen avant la lettre! Onze beer lijkt even los, maar ook hij kan een remiseachtig eindspel niet meer tot leven brengen. Rene Wijpkema draait Piet Tuik na een minder sterke zet fors de duimschroeven aan. Dat voordeel is onvoldoende om de remisegrens te overschrijden.
Intussen heeft onze voorzitter geforceerd toegeslagen. Bob Nuijs combineert zijn goede partijspel met enkele combinatieve dreigingen en wint bijzonder fraai.
En daar zit ie weer zwoegend als laatste. Jan en alleman kent Piet Leijenaar als momentendammer die, vermits in vorm, het verdedigen bijkans tot cult kan verheffen. Weliswaar iets minder strak dan de dammuur van de legendarische Amerikaan Smith, die in een grijs verleden menig grootmeester tot wanhoop bracht. Maar toch genoeg om op hoogtijdagen Friese halfgoden als Anton Schotanus sikkeneurig met een verliespuntje naar huis te sturen. Het lot voert onze Piet ditmaal naar een dun eindspel waarin de winst voor het grijpen ligt. Onze held doolt echter in het zesde speeluur verloren rond en laat zijn tegenstander nog met een blauw oog wegkomen. Winnen is leuk, maar ook na zo’n gedegen remisepartij gloort er hoop voor de toekomst.
Opnieuw een forse zege. Als de geest ook volgende wedstrijden uit de fles blijft, lonkt er een mooie positie in de subtop van de eerste klas.