Bijltjesdag met bevrijdende zege 

14-10-2006: De Oldehove – Gorredijk 13-7 

Moedige Theo Wolters ontsnapt niet aan zijn noodlot 

Vooraf praat ik even met Theo Wolters over de latente spanningen bij een damwedstrijd.
Elke speler voelt wel een lichte druk en die spanning heb je als dammer ook nodig om scherp te blijven. Gaandeweg de partij valt dat alles weg en dan dool je geheel alleen op eigen kompas in een virtuele damwereld rond. Berekenen, twijfelen, opnieuw bekijken, controleren en dan zetten. De ware dammer voelt wanneer hij zijn tijd echt nodig heeft.
Gek genoeg is de ene dag de andere niet. Goed spelen heet ‘’in vorm zijn’’, maar er is niemand die daar echt greep op heeft. Als het niet loopt en je verliest, ga je vaak (teveel) nadenken over randfactoren en gemiste kansen. Juist die bijgedachten belemmeren je spel en de onbekommerdheid waarmee je een dampartij moet spelen.
Precies vandaag staat er een spreuk van Swami Vivekananda op mijn agenda die ik mijzelf bij twijfel vaak voorhoud: de enige religie die zou moeten worden aangeleerd is die van de onbevreesdheid. Moed is misschien wel het allergrootste goed dat een mens zich kan wensen. Zijn tegenhanger angst staat aan de wieg van velen zoals babbelende politici, kille zakenlieden, arrogante betweters, zichzelf overschreeuwende dikdoeners en andere poeha-figuren. Hou het simpel om met Poeh te spreken.
Het begin is vandaag duidelijk voor de mannen uit Opsterland. Al na twee uren staat er 2-4 op het scorebord. De broers de la Fonteyne belanden in nadelige posities, waarbij vooral Nick een zware dobber heeft aan de sterke Johan Teake Dekker. Gelukkig is Marten Martens vandaag vlijmscherp. Hij trakteert Fedde Kramer na een misser op ouderwets schijvengekletter. Dat schudt de rest van ons team klaarwakker en zorgt voor een bevrijdende bijltjesdag. De ene bezoeker na de andere wordt over de kling gejaagd. Jan Algra, Sjoerd Koopman, Piet Tuik en Oege Dijkstra scoren een twee. En zelfs good old Pieter Bergsma wordt opgebracht door een herboren Johan Lemstra. Piet Leijenaar doet zijn plicht. Theo Wolters lijkt in een voortreffelijke positie aan de spanningen tenonder te gaan. In plaats van de noodzakelijke krachtzet 35-30 raakt Theo op klaarlichte dag een volle schijf kwijt. Tegenstander Iepie Poepjes verzuimt echter vlak daarna een tweede schijf op te peuzelen en dan staat Theo vechtend op uit zijn graf. Tegen zessen gaat Theo alsnog blunderend onderuit. Mysterieuze krachten in de damsport of gaan de dingen gewoon zoals ze gaan?
De Oldehove staat voorlopig weer veilig in de middenmoot.